Grijs en Rimpels

Stilletjes opende ik de deur van de kamer en nestelde me in de opastoel. De grote grijze leren stoel op één poot, die kan draaien en waar je lekker achterover in kan leunen. Het is het favoriete plekje van mij en van Whisky. Zodra ik in de opastoel zit springt Whisky op mijn schoot om vervolgens snorrend en vol overgave zijn tevredenheid te uiten.De zon scheen, door de ramen werd ik gestreeld door de warme herfstzon. De geel en rood verkleurde blaadjes zorgden voor een prachtig kleurenspel. Die stoel is als een troon, waar ik overzicht hebt over de hele kamer. Zo kan ik Juffrouw Jansen goed in de gaten houden, de vertrouwde blik, haar grijze haren. Urenlang kan ze voor zich uitstaren, totaal in zichzelf gekeerd. Ze zit voor het raam op de bank, haar rug naar mij toegekeerd. Zo nu en dan schuift ze iets naar voren, haar neus tussen de bloemen gedrukt. Een uiting van nieuwsgierigheid, ze wil graag iedere voorbijganger volledig in zich opnemen. Maar de laatste weken merkt ze het niet meer als er een kind vrolijk zingend voorbij huppelt, of als er een hijgende jogger, in het zweet gewerkt, zijn rekoefeningen in het park aan de overkant staat te doen. In de kamer hangt een zweem van de lucht van urine. Ik denk dat het van Juffrouw Jansen komt. Dat ze het niet meer voelt als ze af en toe een drupje urine verliest. Ik schaam me een beetje, plaatvervangende schaamte voor Juffrouw Jansen. Onze goede vriend Remco zou immers straks op bezoek komen. Als ze het zelf zou beseffen…Juffrouw Jansen houdt van gezelligheid, van mensen om zich heen en van veel aandacht. Ze zou het vreselijk vinden als mensen haar zouden mijden.Ik sta op om een geurkaarsje aan te steken. “Whisky, even van m’n schoot, ga maar bij Juffrouw Jansen liggen “ mompel ik. Maar Whisky durft niet zo goed. Hij weet dat hij de laatste maanden af en toe een flinke sneer krijgt van Juffrouw Jansen. Omdat ze schrikt van zijn plotselinge aanwezigheid. Haar gehoor is erg achteruit gegaan. Ze wordt echt een dagje ouder. De deurbel. Geen enkele reactie. “Juffrouw Jansen!” riep ik “Remco is er”. Twee maanden geleden zou ze nog vrolijk van de bank zijn gestapt, om net iets sneller dan haar benen haar konden dragen naar de deur te hobbelen, maar ze hoorde me niet.

Ook haar rug is stijf en pijnlijk, dus de soepele beweging van vroeger wil niet meer.Nogmaals riep ik haar, nu duidelijk articulerend. Geen reactie. Ze bleef naar buiten staren. Ik liep zelf naar de deur om Remco binnen te laten. “Koffie?”“Maar wat graag” antwoordde hij terwijl hij al naar Juffrouw Jansen was toegelopen om haar een stevige knuffel te geven. Maar die was intussen in een diepe slaap verzonken. Ze had vannacht ook zo lopen spoken. De hele buurt moet er wakker van gelegen hebben. “Het lijkt wel of ze niet meer weet wat dag en nacht is” vertelde ik. Ik liet daarbij blijkbaar zo’n diepe zucht dat Remco bezorgd opkeek. “Het gaat niet goed hè?” zei hij “het lijkt wel of ze dement begint te worden.” Remco moest een zesde zintuig hebben. Hij voelde de situatie haarfijn aan. “Zal ik eens bellen voor een afspraak? Dan gaan we er samen heen”. Opnieuw slaakte ik een zucht. Maar nu van verlichting. Ja ik wilde heel graag een afspraak, maar ik durfde niet zo goed. Een afspraak voor Juffrouw Jansen, een serieus gesprek om de ouderdomsklachten te bespreken. Een afspraak met de dierenarts, want Juffrouw Jansen is mijn lieve trouwe hondje. Er zijn honderden kwaaltjes die bij ouderdom passen. Ouderdom sluipt en verschijnselen ontstaan vaak zo geleidelijk dat je ze niet bewust ziet. Veel kwaaltjes zijn te verhelpen of te verlichten. Daarom is, zeker bij een oudere hond, een regelmatige check up bij de dierenarts aan te raden. Ook honden kunnen dementieverschijnselen vertonen. In veel gevallen kan uw dierenarts helpen de verschijnselen te verminderen met medicatie.

Namens Dierenkliniek Kortenoord

Moss Tijssens, Steven Schukking, Frans Smeur, Robert Jassies, Erica Kiemeneij

www.kortenoord.com