|
De Schnauzer wereldwijd
Zweden, hier vond ik kennel Explosiv, met als eigenaren Lisbeth Karlström en Janne Wigert, met wie Lisbeth sinds 1980 samenwoont in Strängnäs, ongeveer 100 km vanaf Stockholm. Zij fokken peper en zout Riesenschnauzers, die je overigens niet veel zult tegenkomen in Zweden. Op dit moment bestaat de hele populatie peper en zout Riesen uit slechts 100-110 honden en het aantal fokkers in Zweden is op één hand te tellen.
"Het was puur toeval dat ik in 1975 een peper en zout Riesenschnauzer kreeg. Ik wilde eigenlijk een Bouvier des Flandres. Ik ging veel naar shows om dit ras te bekijken en contacten te leggen. Uiteindelijk vond ik een nest waaruit ik graag een pup wilde. Jammer genoeg vond de fokker mij niet geschikt voor zijn pups. Gedesillusioneerd kocht ik een krant en zag bij de advertenties een peper en zout Riesenschnauzer te koop staan. De volgende dag heb ik hem gekocht. Zijn naam was Kirreman av Ingehäll (Uncas). Hij groeide uit tot een goede showhond en speurhond, hij werd zelfs een gecertificeerde legerhond. Toen ik destijds begon waren er slechts drie kennels in Zweden die peper en zout Riesenschnauzers fokten, kennel av Ingehäll, kennel Gräskägg en Furuslätss. Tegenwoordig zijn er nog twee kennels, kennel Zilwermix in Huddinge en onze eigen kennel Explosiv in Strängnäs. In 1998 waren er slechts ongeveer 80 peper en zout Riesenschauzers in Zweden. We kennen daardoor de bloedlijnen goed maar we hebben eigenlijk nieuw bloed uit het buitenland nodig. Ik ben met fokken begonnen in 1978. Halverwege de jaren tachtig hadden we nieuwe bloedlijnen nodig en we besloten om Riesen te gaan importeren uit Engeland en België, wat niet gemakkelijk was en ook nog erg kostbaar. Ook kochten wij een teefje in Frankrijk. Wij gingen daar destijds met de auto naar toe om haar op te halen. We hadden hoge verwachtingen en na een paar dagen vakantie in Frankrijk was het tijd om haar te gaan halen. Toen we bij het opgegeven adres aankwamen zagen we niets anders dan een volledig afgebrand huis. De buren vertelden ons dat de bewoonster en al haar honden waren omgekomen tijdens een brand. Geschokt door dit vreselijke bericht, gingen we weer huiswaarts.
Tijdens ons verblijf in Frankrijk hadden we een aantal van onze honden ondergebracht in een pension en een aantal bij goede vrienden. Dezelfde dag dat we vertrokken, belden onze vrienden ons op om te vertellen dat Kiss was weggelopen en waarschijnlijk ergens in het bos rondliep. Na veel aarzeling besloten we toch om naar Frankrijk te gaan. Ze zou wel terugkomen, dachten we. Toen we terugwaren in Zweden hoorden we dat ze nog steeds vermist werd. Zes dagen hebben we heen en terug gereden van huis naar de plek waar ze voor het laatst gezien was. We hadden overal posters opgehangen en de politie en de lokale radio ingelicht dat Kiss vermist werd. Op een dag belde ons iemand die Kiss gezien had, 4 kilometer verderop. Samen met Kulan, de zoon van Kiss reden we naar de locatie waar mensen haar gezien hadden. Toen we de auto uitkwamen, leek Kulan iets te ruiken en wilde de andere richting op dan waar men Kiss gezien had. En ja hoor, 20 meter verder midden in het bos stond Kiss, sterk vermagerd en vies na 19 dagen rondgezworven te hebben in het bos. Over de blijdschap in de ogen van Kiss bestond geen enkele twijfel en mijn gevoelens op dat moment zijn niet te beschrijven.
We hebben niet alleen Riesen geïmporteerd maar ook geëxporteerd naar Noorwegen, Finland, Engeland, Italië, Spanje, Duitsland, Australië, Narobië en Amerika. Toen het in 1990 verboden werd om de staarten te couperen, stond ik bijna op het punt om te stoppen met fokken. Maar ik miste toch de pups om mij heen en om ze te zien opgroeien, zodat ik een paar jaar later toch weer een nest Riesen had, met staart. Als ik definitief gestopt zou zijn met fokken dan waren er niet veel peper en zout Riesen meer geweest in Zweden. Sinds Zweden lid is van de EU kunnen we veel meer rondreizen in Europa met onze honden. We hoeven nu geen dekreuen meer te kopen, we kunnen nu met onze teven door Europa reizen voor dekkingen. Een keer per jaar organiseren wij een show voor peper en zout Riesenschnauzers, om elkaar te ontmoeten en samen een leuke dag te hebben. Het is voor een fokker geweldig om al deze honden samen op een dag te zien.
Waarom een fokker toch doorgaat met fokken ondanks de kosten en tegenslagen, is moeilijk te verklaren, maar mijn motto is altijd geweest: problemen zijn er om opgelost te worden".
Lisbeth Karlström.
|
