Bolderkarracen en brokhappen!

Onder het motto ‘sportief bezig zijn met je Schnauzer’ – maar ook blaffers van andere komaf waren welkom – kwamen eind juni zo’n zeventig bazen en honden naar het terrein van Kynologenclub Gorinchem. Daar konden de deelnemers zich storten op allerlei doedingen: een waterbak, brokken speuren, bolderkarrace, brokhappen, jumpinglane en behendig bewegen. Alles was opgesteld naar leeftijd en grootte van de hond. Botjes en brokjes Het onderdeel waterbak stond voor het uit een met water gevulde drinkbak opvissen van een koekbotje. Er werd wat afgesnorkeld en ‘diepzee’ gedoken, maar er waren ook honden die wachtten op het misschien wel komen bovendrijven van de buit. Die laatste categorie verkoos duidelijk het droge en hield meer van de onderdelen brokhappen en brokken speuren. Het brokhappen bleek vooral voor dropliefhebbers een groot succes: het lekkers hing namelijk aan dropveters, gelijk een plak ontbijtkoek aan een koord tijdens het koekhappen. Toen de honden de smaak eenmaal te pakken hadden, bleek zelfs de klaargelegde voorraad niet meer veilig. Het speuren naar onder bordjes verstopte brokjes bleek erg spannend en vereiste intensief denkwerk.

En… actie!

Volop actie was er in de jumpinglane, een straatje met een aantal in één lijn achter elkaar opgestelde sprongen. Er waren Schnauzers die liever gezamenlijk in actie kwamen, maar ook die juist best wel alleen durfden. Er waren er die sneller dan hun schaduw finishten (lees: een eigenaar hadden die aan de zijlijn meerende) en er waren honden die op hun gemak eerst alle mogelijkheden van dit onderdeel afwogen. Zoveel honden, zoveel gedragingen! Het behendig bewegen vergde van alle deelnemers eveneens inzicht, durf en overredingskracht. Goede begeleiders wisten hun hond in de juiste banen te leiden. Je zult bijvoorbeeld als Dwergschnauzer maar voor het eerst van je leven worden gevraagd door een tunnel te lopen… Gelukkig lagen de meeste bazen op hun knieën te wachten aan het andere eind van de tunnel, waar ze hun hond in de armen konden sluiten om hem te belonen voor de geleverde prestatie. De bolderkarrace was spectaculair. De baas achter het stuur, zijn trouwe viervoetige huisgenoot in een aanhangwagentje, een tweede persoon als veilige ‘helpende hand’ daarbij en vervolgens zo hard men trappen kon een ronde om de pion rijden. De Dwergschnauzers kwamen net met het kopje boven de rand van het vervoermiddel uit, de middenslagen zaten precies pas en de Riesenschnauzers dachten aan een groter iets, sommige sloegen ondanks liefdevol passen en meten liever een beurt over.

Stop de tijd!

De stopwatch was scherprechter voor de spelonderdelen: er mocht maximaal 60 seconden over een onderdeel worden gedaan. Met uitzondering van het behendigheidsonderdeel was er een herkansing mogelijk en telde het beste resultaat. Dit met name voor de twijfelaars die de smaak te pakken hadden gekregen en de fanatiekelingen die in hun enthousiasme een steekje hadden laten vallen. Een fout betekende een seconde extra bij de gescoorde tijd en daar zat eigenlijk niemand op te wachten. Middels de diverse onderdelen kon worden gestreden om een heuse wisselbeker. Maar Henny Huismans oneliner ‘er kan er maar één de winnaar zijn’ was aan het eind van de gezellige dag duidelijk ondergeschikt aan het refrein ‘met z’n allen, met z’nallen, met z’n allen zingen wij van harte gefeliciteerd’. Iedereen ging met een fraaie rozet en leuke attentie naar huis. Het was tenslotte maar een spelletje! 

Overgenomen uit Hondenmanieren; Tekst : Ingrid den Boer