De B(e-)este(-n) wensen?

Werd op Oudejaarsavond 2005 om middernacht het startsein reeds gegeven, in de eerste week van januari wenst menigeen de ander het allerbeste voor het komend jaar toe. Vooral het cliché ‘gezondheid, voorspoed en geluk’ haalt de eerste plaats van de Top Tien. In diezelfde eerste week vonden een aantal confrontaties plaats, waardoor wat míj betreft de lading van de zo goed bedoelde wens niet echt geloofwaardig meer lijkt.Wat dacht u van de negenjarige Golden Retriever die vol trots met de anti-blafband (stroom)op televisie werd gepresenteerd? Het dier, overigens gek op zijn huisgenoten, kleinkinderen, blafte (te-)veel. En ondanks het er op ingaan, oftewel, telkens als de hond blafte gaan kijken of er iets was, hield ‘Goldie’ niet zijn waffel. Inmiddels, zo was te zien, blafte hij naar al dat langs het raam van de woning voorbij kwam en nog steeds, ook al ging men kijken wat er was en stelde men de hond gerust dat er niets aan de hand was… blafte hij er lustig op los. De oplossing kwam in een fraai geel-gekleurde stroomband, speciaal door vrienden uit Miami meegenomen. Nu draagt ‘Goldie’ dit kleinood en is het blaffen gestopt. Het als diervriendelijk bestempeld uitermate dieronvriendelijk apparaat, door de vrouw des huizes zelf gestest en als ‘ietwat vervelend’ betiteld’, krijgt hij af en toe wel en af en toe niet om. Hij mag wel hond blijven luid de verklaring daartoe …Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat anno 2006 waarin de gedragswetenschap van honden, de zorg rond het wel en wee van onze vierpotige huisgenoten, de overdracht van kennis door gedragstherapeuthen niet wordt geraadpleegd???

Een ander iets wat ik ter ore kreeg is het advies van een dierenarts. Mensen met een klein snorrenbaardje (plm.11 wkn) krijgen het dier niet zindelijk. Waarschijnlijk niet zindelijk in de betekenis ‘niet snel genoeg naar hun zin’ want er staat nu eenmaal geen leeftijdsgrens voor. Verstandig gaat men elke week naar de hondenschool alwaar het probleem overigens niet voor wordt gelegd. Voorlichting is er volop, men knikt ‘ja’ en keert huiswaarts. Het pupje is vooralsnog niet gestimuleerd door middel van het, dírect na het doen van de behoefte búiten de deur, iets lekkers te geven. Te motiveren om vooral buiten je behoefte te doen. Het pupje weet niets over wat zelfs maar in de richting komt van gewenst gedrag, was bij de fokker bekend met de krant maar wist daarover ook niet wat en hoe. De taak ligt dus na thuiskomst bij de nieuwe eigenaren die echter al eerder een pup hebben opgevoed. Díe pup kreeg ook niets lekkers maar…. was al wél voor 99% zindelijk omdat de fokker al de gelegenheid had geboden de kleintjes op gezette tijden naar buiten te laten. Het huishouden heeft gemengde gevoelens over het belonen en dus is het inconsequente daarvan voor een pup al helemaal niet te bevatten.

Op naar de dierenarts om medische problemen uit te sluiten. Niets mis mee, integendeel want bijvoorbeeld een blaasontsteking kan dergelijk gedrag met zich meebrengen. Wel, de diagnose was snel gesteld: als de donder de kranten in huis en zodra het kleine ding ernaast plaste heel hard de neus door de urine halen. Daar gaan we weer en sterker nog…. Wat moeten we ermee?

Tot slot het welbekende of steeds vaker voorkomende ‘baas-hond-mobieltje’-probleem: al wandelend in de verte een (in dit geval) jachthond op elke passant af zien stormen terwijl de baas een soort van stoïcijns in een diepgaand gesprek gedoken doorloopt. Het was er niet druk, dus de hond-met-neus kon zijn strategieën op gemak bedenken. Ik tilde, gezien de ervaringen in het verleden én het juiste moment + afstand, mijn Schnauzer op…geen overbodige luxe zo bleek. Eenmaal belaagd door de jonge jachthond die tot aan mijn oren sprong, de baas rustig doch welgemikt geroepen hebbende alstublieft de hond terug te roepen, dit met een hooghartige blik als antwoord gekregen te hebben, konden we na bijna tien (!) minuten doorlopen. Een succesvolle jachthond achterlatend die het volgende slachtoffer al had gevonden en uiteráárd de dag erop maar wát graag naar die uitrenplek wil..De slachtoffers niet, díe hebben aldaar hun portie wel gehad en slaan graag een rondje over.De beste wensen? Na de drie bovenstaande voorvallen staat de factor Stress boven aan de Top Tien. En dat woord heb ik nergens horen toewensen. Misschien is het een idee om te zeggen ‘De beesten wensen’?…

Ingrid de Boer