Het sneeuwspook

Onze peper en zout dwerg, Bas,is eind vorig jaar met ons meegereisd naar de Zwitserse Alpen. In Wallis,het Franse deel van Zwitserland,is oktober de mooiste maand vanwege de vele zonuren,de heldere atmosfeer met scherpe panorama's en de goudgeel aankleurende lariksen waarmee veel berghellingen tot aan de boomgrens begroeid zijn. Bas was in oktober juist 11 jaar geworden,dus redelijk bejaard,maar wel fit zoals straks zal blijken. Hij kent het gebied vrij goed,we hebben hier al meerdere malen met hem hoge bergtoppen bedwongen. Toen Bas een jongeling van 2 jaar was hebben we een steile berghelling beklommen met veel sneeuw,waarbij Bas enthousiast rollend in de sneeuw er steeds meer uit ging zien als een berggeest! Op de top ( 3000 meter hoog ) aangekomen hoorden we plotseling onheilspellende kreten,en kijkend in die richting bleken er twee grote arenden vlak bij ons over de bergtop te cirkelen! Dus Bas terstond aangelijnd,want voor een beetje ontwikkelde arend is een dwerg schnauzer een even aantrekkelijke hap als een bergmarmot ( murmeltier )! We waren nu - in 2009 - benieuwd of Bas nog op 11-jarige leeftijd dezelfde berg op zou willen,maar dit misverstand hielp hij meteen uit de wereld : hij trok ons a.h.w. naar boven en genoot zichtbaar van de sneeuwveldjes onderweg. Hij bereikte als eerste de top,deze keer zonder de belangstelling van arenden! Enkele jaren geleden hebben wij Bas trachten over te halen dezelfde bergtocht te maken,maar toen had hij er helemaal geen trek in,en probeer dan maar es een schnauzer mee te krijgen! Achteraf bleek hij toen een vrij uitgebreide tandwortelonsteking te hebben : na de behandeling hiervan is zijn conditie duidelijk verbeterd,zoals ook blijkt uit de bovenbeschreven sportieve prestatie.

Dicky en Peter van Heerde.