"Doe ons maar een Doedag", door Pikelien presents Yoko Irie.

De "Doedag"; telkens als dat woord uitgesproken werd verschenen er lachjes op gezichten en weerklonken er minimaal pretgrinnikjes: Dat moest dus wel iets heel bijzonders zijn.

Op een gegeven moment viel me op dat ik het steeds vaker hoorde, dus moest het ook een iets zijn dat in aantocht was. ("Sinterklaas" bijvoorbeeld heb ik immers al maanden niet meer gehoord, dus zal dat voorlopig nog niet aan de orde zijn...)

M'n gevoel zat helemaal goed, want op een dag stapten we met z'n allen, mamma Irie, onze tweebeners en ikzelf, maar jammer genoeg zonder tante Summer en haar vriendjes, in de tuut op weg naar een heel stuk verderop.

Eenmaal op de plaats van bestemming aangekomen was het een dolle boel: Schnauzers, in allerlei maten en kleuren, die samen met hun mensenvriendjes en -vriendinnetjes aan het spelen waren. Het zag er te gek uit!!! Na ons bij onze vriendjes Myra (de sprintster) en Flash (de fan) en hun begeleiders te hebben geïnstalleerd begonnen we gevieren met het maken van een plan de campagne.
Tante Summer zou, alleen al vanwege kennis en ervaring, normaliter vast de strateeg van ons clubje zijn geweest, maar nu moesten we het zonder haar uitknobbelen. Er werd daarom eerst toegekeken, overlegd en geoefend en uiteindelijk een actieplan op tafel gelegd dat de toepasselijke titel "We zien wel waar het schip strandt" kreeg...

Wat was er allemaal? Er waren hele leuke dingen te doen, zoals de Jumping Lane, Speld in de Hooiberg en het Laantje der Verleiding. Vooral die laatste vond ik zeer bijzonder: Er stonden twee rijtjes bakjes met heerlijkheden en daarachter zat mijn mensenvriendinnetje waar ik zo snel als mogelijk naartoe moest. Nou vind ik haar best een aardig tiepje maar dat vreemde lekkers zie ik niet elke dag dus om toch een snelle tijd te halen moest ik als de wiedeweerga die bakjes leegschransen en dan flink doorrennen.

Myra niet, die negeerde de snoeperijen en speerde zo op haar baasjes af! Irie vond mijn insteek echter toch ook wel een topper en besloot hetzelfde te doen, dus die snelle tijd van haar? Tja ach...

Ook was er het onderdeel waarbij baasje een botje weggooide dat dan door de hond opgehaald en teruggebracht moest worden. Irie ging eerst; die ging weliswaar als altijd vlot op het ding af, maar twijfelde vervolgens of ze het nou echt wel moet gaan afstaan, dus ja dat schoot niet echt op. Ik deed het véél beter: Ik vloog erop af, raapte het op, rende terug naar Pikelien en vervolgens aan haar voorbij om een ereronde te maken. Was ook niet de bedoeling geloof ik... Wel leuk!

Er waren verder nog onderdelen die met name voor de baasjes inspannend waren, denk bijvoorbeeld maar aan de Bolderkarrace. Ik snapte er niets van! Een beetje hotseklotsen in een houten doos op wielen om vervolgens, zo snel als mogelijk notabene, weer op hetzelfde punt uit te komen...

Geeft niet, net als veel andere Schnauzerbollen lieten Myra, Irie en ik dat maar over ons heen komen, zeg maar. Terwijl de koperen bol ons strijdtoneel hevig verhitte, toonden we ons van onze beste kanten,
zochten we om de paar minuten verkoeling in het mensenhok dat Myra en Flash hadden meegenomen en werd er, tussen alle inspanningen door, vooral veel gekletst en gelachen.

De dag werd afgesloten met een spetterend teamspel, waarvoor we ons van onze beste kant hebben laten zien.

Toen de spelletjes op waren en er een heuse loterij had plaatsgevonden, was het tijd voor de prijsuitreiking. Er waren tal van bokalen, linten en grote zakken met heerlijkheden. En wat denk je?

Ik had een beker gewonnen!!! Ik bleek Beste Dwergschnauzerpuppy van de Doedag 2006 en kreeg, van de voorzitter en de penningmeester, naast een mooie bokaal een zak smakelijks.