Lutskes eerste diploma

We waren goed voorbereid op de komst van ons hondje Lutske in oktober 2003. In de keuken stond een bench met een lekker zacht matje klaar, we hadden voerbakjes aangeschaft en een flosstouw, een mandje voor achterop de fiets en een paar boeken, waaronder ‘Puppies voor dummies’. Ook had ik rondgebeld voor cursussen nadat ik daarover op Internet het nodige had gelezen. Zo snel mogelijk socialiseren met andere honden was het advies, dus ging ik met mijn dochter Laura (13) meteen de eerste zondag na Lutskes komst naar de puppy-cursus in Utrecht.

Met acht speelse puppies in een zaaltje luisteren naar de eerste beginselen van de hondenopvoeding valt niet mee. Maar wat was het leuk als ze daarna ‘los’ mochten! Ze rollebolden over elkaar heen, speelden verstoppertje achter stoelpoten en onderbenen en vielen na afloop moe maar voldaan in de auto in slaap. Ook Laura genoot.

In januari begon het serieuzere werk in de basiscursus gehoorzaamheid. Ineens mocht er niet meer gespeeld worden, nee, de honden werden geacht rustig te liggen terwijl de baasjes les kregen. Zo’n cursus is voor zeker meer dan de helft voor de baas bedoeld. Dus vóór de pauze leerden wij het hondengedrag beter te begrijpen door vanuit de hond te denken.

Zes weken lang, twee keer per week, speelde zich het volgende tafereeltje af. Met Lutske kort aangelijnd loop ik het zaaltje van de hondenschool binnen. De al aanwezige honden die min of meer braaf waren gaan liggen, zijn meteen weer alert.

Het geblaf is niet van de lucht. Ik kies een stoel en leg een matje neer. Na enig aandringen gaat Lutske daarop zitten. Dat duurt maar even want daar komt de volgende deelnemer. De hele kamer is weer onrustig.

Na de pauze mochten de honden zelf aan de slag met allerlei commando’s. Lutske is een slim hondje, dat voor een brokje álles doet. Nou ja, alles… Gaan liggen op een koude ondergrond is natuurlijk niet echt leuk, dus dat deed ze alleen binnen op het kleed (nog steeds trouwens). En komen als ik roep is buiten ook niet gemakkelijk, er is zoveel te ruiken en te onderzoeken! Daar kan geen brokje tegenop.

Aan het einde van de cursus hadden we een heus examen. En ook al vond ik het eigenlijk niet zo belangrijk, toch was het best spannend. Zal ze blijven zitten als ik vijf meter wegloop? Komt ze wel, als ik haar roep? Laat ze zich niet door andere honden afleiden? En vooral: gaat ze af?

Nee dus, dát deed ze niet. Maar verder slaagde ze met vlag en wimpel. Ik had zelfs het hoogste aantal punten van de hele groep voor ‘omgang hond’. Met Pasen hadden we een gediplomeerde Lutske!

Maar soms lijkt ze dat vergeten te zijn. Dan moet ik weer de struiken in om haar te pakken te krijgen. Of sta ik compleet voor paal ‘Hierrrrr’ te roepen. Misschien is het tijd voor een vervolgcursus?

Daphne Riksen