Lutske gaat naar school

Op een dag in oktober gaat de bel. Bram, een twintigjarige jongen uit de buurt, staat voor de deur. Hij zou graag Lutske ‘lenen’ voor zijn mbo-opleiding tot dierverzorger. Zijn moeder had het me al eerder gevraagd. Wat dat lenen precies inhoudt, wil ik graag weten. Deel van de opleiding is dat ze elke week trainen met honden: gehoorzaamheid, clickertraining, parcours lopen, behendigheid. Dat lenen is dus niet voor een enkele keer! Het betekent het hele schooljaar elke woensdag mee met de trein en de bus naar het Prinsentuin College in Breda. En omdat Bram al zo vroeg op pad moet, kan Lutske de avond ervoor bij Bram slapen. Hij brengt haar woensdag rond zes uur dan weer thuis.Oeps, dat is even slikken, zeker voor mijn jongste zoon Thomas (12).

Elke week een hele dag Lutske missen, dat is niet niks! Ik vind het zelf ook een raar idee. Het geeft wel vrijheid (op woensdag hoef ik voortaan niets te regelen als ik de deur uit moet) maar ook een gevoel van leegte (in je eentje ga je niet wandelen).We besluiten het een keer te proberen in de laatste week voor de herfstvakantie. Dan hebben we meteen een week de tijd om erover na te denken hoe het ons bevalt. Want in de schoolvakanties heeft Lutske natuurlijk vrij.Het is dinsdagavond half elf. Ik loop mijn laatste rondje van de dag. Dan haal ik thuis een tasje op. Lutske gaat uit logeren en neemt mee: een dekentje om op te liggen, voer voor een dag verdeeld in porties, een drinkbakje en mijn mobiele nummer. Het voelt precies hetzelfde als toen ik - alweer veertien jaar geleden - mijn kind voor het eerst achterliet bij het kinderdagverblijf.

De hele woensdag is het onwennig. Ik zit achter mijn bureau en ben aan het werk, maar weet dat ik nu echt helemaal alleen thuis ben. Als ik koffie haal in de keuken, komt er geen hondje kijken wat ik uitvoer. Als ik terugkom van de bakker, staat ze me niet kwispelend en likkend op te wachten bij de deur. Een rondje lopen zonder hondje is ineens zo zinloos.Wat zijn we allemaal blij als ze rond zes uur weer thuis is! Lutske jankt en likt ons en loopt rondjes door het huis. Ze drinkt alsof ze de hele dag geen water gezien heeft (wat niet zo is). Dan ploft ze neer op haar kussen en komt er de hele avond niet meer af. Ze is moe! Ook de volgende dag heb ik geen kind aan haar.Twee weken later, na de vakantie, gaat ze weer met Bram mee naar school. Het hele gezin is het erover eens dat het voor Lutske leuk is en wie weet leert ze nog wat bij (of af: dat geblaf mag wel wat minder!).Nu ze eraan gewend raakt, is ze ook minder moe als ze thuiskomt. Bram vertelt dat het erg goed gaat, ook de reis. Op de heenweg is ze alert, op de terugweg valt ze bij hem op schoot in slaap. Ik zie het helemaal voor me. Nu ze Bram beter kent, wil ze ook elke keer als ik zijn voordeur passeer naar binnen. Ik vind dat fantastisch om te zien, hoe snel zo’n hondje zich aan mensen hecht. Met de andere honden in de klas gaat het ook goed.Helaas vertelt Bram me op een dag dat hij een kamer heeft gevonden in Breda. Na Kerstmis is het dus helaas afgelopen met de pret. Maar tot die tijd genieten we er met zijn allen van dat Lutske naar school gaat!

Daphne Riksen