Wachten

In de zomervakantie van 2003 valt het besluit dat we een hondje nemen. Het is Laura’s liefste wens. In de auto van Kroatië terug naar Nederland fantaseert ze erover, we bedenken namen met het Kroatisch woordenboek in de hand en hebben grote voorpret.

Het moet een klein ras worden maar verder is alles nog onzeker: wel of niet van het asiel, volwassen hond of pup, reu of teef. Na een zoektocht op Internet bezoeken we in augustus een paar asiels in de omgeving. Nergens zijn kleine hondjes te bekennen en ik ben bang voor de grote die dreigend in hun kooien naar bezoekers staan te blaffen.

Via de buurvrouw komen we in contact met een stichting die zwerfhonden uit Spanje en Turkije naar Nederland haalt. Er blijken nog veel meer idealistische clubs te bestaan, maar willen we dat wel, een hond die het leven in huis niet gewend is? Die je net zo goed als een pup nog helemaal moet opvoeden maar waarvan je niet weet wat die al heeft meegemaakt?

Vrienden hebben een Dwergschnauzer en toen we elkaar een paar maanden geleden weer eens zagen, ging die lekker tegen me aan liggen. Misschien is dat wat? We lezen boekjes en vele internetsites. Wij gaan niet over een nacht ijs en besluiten na veel wikken en wegen een pup te nemen, dan weet je ongeveer wat je krijgt en kun je zelf de opvoeding doen.

De fokker waar onze vrienden hun hond kochten blijkt twee nestjes te hebben en we gaan er op een zondag heen.

De kleinste zijn tien dagen oud, de andere drie weken. We staan in een bijkeuken waar het doordringend naar hond ruikt en mogen ze in onze handen nemen. Laura staat te glunderen en is er niet meer weg te slaan. Als blijkt dat het jongste nestje acht weken zal zijn op haar verjaardag zijn we eigenlijk wel verkocht. Voor de vorm vragen we enkele dagen bedenktijd.

Voor Laura wordt het nu heel echt. Ze hangt de foto’s van het nest naast haar bed, maakt tekeningen van Schnauzers en fantaseert voor het slapen gaan hoe het zal zijn. We weten nog niet welk hondje het wordt, we kiezen pas als we haar gaan ophalen. Hoe zou ze eruit zien? Hoe zal het zijn om met haar te wandelen, te spelen? Ze praat erover met vriendinnetjes en let veel op andere honden die ze tegenkomt op straat. Nooit eerder heeft ze zo lang op iets gewacht, zegt ze.

In de herfstvakantie is het zover. Met Laura en Thomas rijd ik naar Esdonk achter Helmond. We mogen kiezen uit twee teefjes. De ene is zo bang dat ze zittend achteruit van ons weg schuift, de ander huppelt vrolijk op ons af: Lutske.

Daphne Riksen, maart 2004