Wat bezielt een fokker !!!!

Ik zal mij eerst even voorstellen. Ik ben Patricia van Dijk – Bosman. En sinds een aantal jaren fok ik Middenslagschnauzers zwart.

Graag wil ik u eens achter de schermen mee laten kijken wat er allemaal gebeurt en hoe het er allemaal aan toe gaat. Vooral omdat ik een reu uitgekozen had voor Azizi die ook nog 1398 km verderop woont. Daarbij komt nog dat ik getrouwd ben en twee kinderen heb van 4 en 1 jaar en twee Schnauzers die bij ons in huis leven.

Het begon eind maart allemaal met de loopsheid van Azizi. Ik zat daar al een maand op te wachten en eindelijk was het dan zover. Eerst even een afspraak gemaakt met een kundige dierenarts die het progesterongehalte in het bloed kan bepalen. Deze dierenarts woont 98 km bij ons vandaan in Klijndijk. Dit komt omdat je dat weer hoort van andere fokkers en zodoende beland je dan weer wat verder van huis, maar voor een fokker is niet snel wat te ver.

Bij het eerste bloedonderzoek zat Azizi op een waarde van 1.8, nou dat gaat nog wel even duren. We hebben vervolgens om de twee dagen geprikt en op woensdag 6 april belde de dierenarts mij op om te vertellen dat de progesteronwaarde aan het stijgen was en dat het haar verstandig leek om de volgende dag te vertrekken.

Mijn dochter was die dag jarig dus erg veel tijd om in te pakken had ik niet. Ik heb ‘s avonds laat nog wel even snel de paspoorten en de papieren klaar gelegd. Ik zou de volgende ochtend vroeg opstaan zodat ik nog kon inpakken voor mij en de kinderen want ook die gingen met mij mee. Mijn man bleef thuis want die moest voor onze andere honden zorgen. Gelukkig heb ik mijn ouders nog en die zijn  met mij meegereden, zodat wij elkaar konden afwisselen achter het stuur. Om 10.00 uur ‘s ochtends zijn wij vertrokken naar Zuid-Frankrijk, om precies te zijn naar Frejus. We hebben die dag aardig door gereden en zijn gestopt bij Nancy om daar te overnachten in een hotel. De volgende ochtend om 7.45 uur zijn wij weer verder gereden. Na een aantal keren stoppen voor de kinderen en  Azizi kwamen we met vermoeide ledematen om 17.00 uur aan in Frejus. De dierenarts had gezegd, kijk maar wat ze doet als je daar bent aangekomen. Ik verwachtte eigenlijk dat Azizi zich niet gelijk zou laten dekken na zo’n reis,  maar Azizi stapte fris en fruitig uit de auto en dacht waar is mijn vriendje. Na 20 minuten kwam haar vriendje aan op de camping. Volgens de eigenaar konden we wel even kijken of Azizi er al aan toe was om gedekt te worden. Nou u raad het al, Azizi was er helemaal klaar voor en na 5 minuten stonden zij al gekoppeld gedurende een half uur,  ik met mijn vermoeide en in de krampschietende ledematen erbij op de hurken. Ik kan u vertellen dat dat geen pretje is. Maar het was een geweldige dekking.

Na de dekking konden wij terecht in een van de huizen van de eigenaar van de reu. Nou dat was niet mis, we kregen een huis op een berg met een prachtig uitzicht over Frejus. Daar heben we van genoten.

Zaterdags zijn we weer gaan dekken en ook dit was een goed geslaagde dekking. We mochten het zondags nog een keer proberen, maar toen lukte het niet meer,  het was gedaan met Azizi.

We mochten zolang gebruik maken van het huis als we zelf wilden. Het weer was er niet zo goed maar we wilden eigenlijk nog wel even kijken in St. Tropez, maar het geschiedde dat mijn kinderen daar flink de buikgriep kregen en dat het weekje weg ook nog in het water viel.

Op dinsdag zijn wij dan ook maar huiswaarts gekeerd en hebben het hele eind in één keer gereden. Het was allemaal erg snel, maar het was de moeite wel waard. Of ik dit elk jaar ga doen, dat weet ik nog niet.

Maar zoals ik mijzelf ken, weet je het maar nooit.

Groetjes van Patricia van Dijk-Bosman, Kampen