Bijzondere Schnauzers

(gekozen n.a.v. een euquete gehouden op de Doedag 2004)

Bikkel-Niña v. Overspoor, Dwergschnauzer zwart/zilver

Bikkel is heel “baas-gericht”, zij traint tussen  stoere Mechelse herders voor  reddingshond en is bijzonder dapper. Zij houdt van trainen met de baas,wandelen en daarna lekker op schoot uitrusten.

Bikkel op zoek naar een slachtoffer

Toen er in huize van Dijk besloten werd tot de aanschaf van een nieuwe hond, (na 2 Golden Retrievers) wilden we voor het gemak een klein formaat. Maar dan wel een hondje met pit.

Dat was niet eenvoudig, want de meeste kleine hondjes zijn te fel of te sloom naar onze smaak. Tijdens de vakantie hadden campingburen een dwergschnauzer, en na die een week te hebben geobserveerd, was de interesse gewekt. Dus kijken bij de‘ Wereld-winner’ en de ‘schnauzer-fundag’, en toen wisten we het zeker, dit is het soort hondje wat we zochten.

Geboren 16-11-2002, deed Bikkel haar intrede in huize van Dijk op 9-1- 2003.

Voor een goede socialisatie, stapte Bikkel  op 25 januari al voor de eerste keer het trainingsterrein  van KC Amsterdam op.

Bikkel bleek een zeer leergierig hondje te zijn en bovendien erg baasgericht. In een razend tempo werden de clubdiploma’s A & B gehaald met hele hoge punten.

Het vrouwtje, helemaal enthousiast, begon op internet te zoeken naar nieuwe uitdagingen. Zo kwam ze bij de site van de NRHB (Nederlandse Reddings Honden Bond) terecht. Toen het vrouwtje vertelde wat Bikkel (volgens haar) allemaal in huis had, mochten ze langskomen. Ze wilde die ‘super-hond’ wel eens zien!

Nou, daar stonden we dan, tussen o.a. veel grote stoere Mechelse Herders. Bikkel moest wat proefjes doen en dat viel  niet tegen. Waarschijnlijk wilde ze wel eens zien waar zo’n kleine muis, schofthoogte 33 cm,  toe in staat was, dus werd besloten dat we 4 maanden op proef  mochten meetrainen. Daar waren we heel blij mee, dus 1 avond in de week appèltraining, en zondags  trainen op lokatie. Dat is oefenen op het puin, of vlakterevieren in het bos.

Na 3 maanden (ondertussen ook even het G&G beginners  diploma bij Cynophilia gehaald) kregen we te horen dat ze heel tevreden waren over het resultaat van Bikkel, en werden we aangenomen bij de reddingshondenclub!

Een hond moet aan veel eisen voldoen om tot een goede reddingshond hond opgeleid te kunnen worden, o.a. heel ‘buitgericht’ zijn, en ook voldoende motivatie in huis hebben om onder moeilijke omstandigheden een ‘slachtoffer’(met haar speeltje) te zoeken, ook het sociaal zijn naar mensen en dieren is erg belangrijk.

Voor het reddingswerk worden voornamelijk middelgrote honden gebruikt, het is namelijk fysiek zwaar werk.

Nu zijn we alweer  een paar maanden verder, en hebben hopelijk nog jaren trainingsplezier, want het is een hele complexe training, met veel verschillende disciplines, t.w. appèl, dirigeren, hindernissen, speuren, vlakterevieren, puin en lawine.

Bikkel ervaart de training absoluut als een feestje, toont veel werkdrift en vindt het heerlijk om met het baasje bezig te zijn.

Wel moet vermeld worden dat ze toch een echt Schnauzertje is met de daarbij behorende Schnauzer ‘streken’. Maar dat maakt het ras juist zo speciaal!

T. van Dijk-Gerolt

Rica, middenslag Schnauzer peper en zout

Rica loeit graag mee met brandweer, politie en ambulance. Wanneer ze erg blij is, word je ook op die manier begroet. Ze speelt graag met vriendjes en vindt het lekker om bij je te zijn..

Ze heeft een hekel aan de föhn.

Rica en Noeska

Aan mijn vrouwtje is gevraagd om een verhaal over mij te schrijven, maar ik kan het veel beter zelf.

Drie weken geleden toen het zo heel erg warm was, zou er bij ons in het park een luchtballon opstijgen. Mijn vrouwtje en ik gingen kijken. Ik vond het spannend joh. Heel veel mensen stonden te kijken, de ballon lag nog op de grond. Opeens werd er allemaal gas in gespoten, veel herrie en de ballon ging de lucht in. Iedereen keek omhoog, ik niet, want ik had iets heel lekkers geroken. Konijnen! Vanwege de drukte had het vrouwtje me aan de lijn, maar toen de ballon eenmaal de lucht in was en iedereen weer naar huis ging, liet mijn vrouwtje mij los lopen. Ze hield me wel goed in de gaten, want ze weet dat ik gek ben op konijnen. Gelukkig voor mij, kwam mijn vrouwtje twee buurmeisjes tegen.

Ze lette even niet op en ik zag mijn kans schoon. Sorry hoor, maar de konijnen riepen harder… Ja, ik ben er vandoor gegaan het dichte struikgewas in. Mijn vrouwtje roepen, maar ik had de kolder in de kop. De struiken rukten aan mijn haren, maar ik was niet meer te stoppen. Ik was op zoek naar de konijnen. Door de sloten en de struiken, maar de konijnen zijn zo snel. Ik probeerde net zo te rennen als zij doen, ik ging echt heel hard en ook zigzaggend door de struiken. Maar er eentje pakken, ho maar… Het vrouwtje had ondertussen de hulptroepen gehaald en zaklantaarns en mijn vriendje Scott en zusje Noeska. Maar ik liet mij niet zomaar te pakken nemen.

Opeens kwam er een brandweerauto met loeiende sirene langsgereden. Die moet ik altijd helpen, dat vind ik zo leuk. Dus ik ben mee gaan loeien. Maar ja, daarmee verraadde ik wel waar ik was. Mijn vrouwtje had me te pakken voordat ik ook maar een konijn te pakken had. Voor straf moest ik onder de douche, want ik was roetzwart.

Alleen was het voor mij geen straf, ik had het erg warm gekregen van mijn konijnenjacht, die toch wel 2 ½ uur geduurd heeft.

Jammer dat ik er geen een gevangen heb. Ik ga het zeker nog een keer proberen.

Rica (M. Gamelkoorn)

Tylo Rincia v. ’t Hooiland, Dwergschnauzer zwart/zilver

Zij is nergens bang voor, drinkt water met haar poten in de waterbak en gaat er het liefst in liggen. Zij houdt van kattekwaad

uithalen en met de valkparkiet spelen. 

Daisy,Tylo en Rinda

Op 24.12.03 werd Tylo Rincia-Didi van ‘t Hooiland geboren, een kerstkado. Haar vader is Siep-Tylo en haar moeder is Ned. Kamp. Didi-Ashley, beiden uit de kennel van ’t Hooiland. Joop en Gerrie Oosten weten, dat ik met mijn andere dwergen Daisy (zwart) en Rinda (zwart/zilver), ook bij hun vandaan, behendigheidswedstrijden loop en daar samen met de honden veel plezier aan beleef. Daisy is inmiddels 9 en veteraan en met Rinda (6) heb ik al diverse bekers gewonnen. Altijd is er een leuk contact gebleven met de fokker, ik mailde de resultaten en vertelde hoe het met mijn honden ging. Graag wilde ik weer een hondje  hebben om als opvolger van Rinda mee te gaan werken in de toekomst. Het maakte me niet uit hoelang ik er op zou moeten wachten, maar het moest wel een hondje zijn dat pit had en over “springveren”  beschikte. Dus dat hadden ze in Lichtenvoorde in de oren geknoopt en zo kwam het dat ik een mail ontving dat er een nestje op komst was en dat ik eerste keus had. We zijn na de geboorte van de pups ieder weekend gaan kijken, wat altijd weer resulteerde in een gezellige dag uit en altijd een warm onthaal. De pups groeiden als kool en de keus was moeilijk. Er waren drie teefjes, die we eigen namen hadden gegeven nl. Witje, Punkie en Stipje.

De pups mochten de 8^e week weg en bij het 7^e weekend bezoek waren Stipje en Punkie nog overgebleven als keus, maar welke zou het worden. Gerrie ging het meest met de pups om en adviseerde ons Stipje te nemen. Stipje was ondeugend, nergens bang voor, vrolijk, alert met een speeltje, probeerde overal op te klimmen en was natuurlijk erg lief. Maar ik wilde nog wachten tot de laatste week dat we ze op zouden komen halen. Onderweg naar huis hadden mijn man en ik al pratend toch onze keus laten vallen op Punkie, die moest het worden. Maar toen het eindelijk zover was dat we de pup gingen halen was het Stipje die alles uit de kast haalde om de aandacht te trekken. Ik heb nog nooit een pup zo zijn best zien doen om met ons mee te mogen. Ze hing aan mijn veters, bracht ieder speeltje terug en toen ik haar op mijn schoot nam, hoefde ik me niet meer te wassen en zo ging Stipje/Tylo mee naar Gorinchem.

Tylo was een voorbeeldige pup, snel zindelijk, wel ondeugend maar gezeglijk en voor alles in.

Ik heb haar in een tas mee naar het ziekenhuis gesmokkeld, want mijn collega’s waren natuurlijk erg benieuwd naar de pup waar ze elke dag weer nieuwe verhalen over hoorden. Als ik met de andere honden ging lopen zat Tylo als een koningin in haar hondentas alles vanuit de hoogte te bekijken, tot het moment aankwam dat ik met de beste wil ter wereld haar niet meer in de tas kon handhaven. Zij wilde eruit en meelopen, al moest ze tot op haar tandvlees gaan. Daar stak ik natuurlijk wel een stokje voor, maar wat eenmaal in dat koppie zit, krijg je er moeilijk uit. In huis is het de vrolijke fluiter en Japie, onze valkparkiet, is haar grote vriend, daar krijg je tenminste geen grauw van als het hem niet zint. Stofzuigen is ook een hobby van haar, mijn man zat op de knieen onder de tafel stof te zuigen en tot zijn verbazing sprong Tylo op zijn rug en volgde dit alles met grote interesse. Als we thuiskomen moeten we haar met beide handen begroeten, want ze dient opgevangen te worden als ze tracht in je nek te springen. Op de fiets zit ze als een boegbeeld voorop in de mand, toch wel een bevoorrechte positie als je weet dat de meeste andere honden achterop de fiets zitten.

Tylo is nu 8 maanden oud en zij heeft al een cursus behendig bewegen erop zitten en haar eerste lessen behendigheid gehad. Let wel, we doen het rustig aan en oefenen alleen de toestellen, maar lopen nog geen parcours, dat is nog teveel van het goede.  De paaltjes, de kattenloop, en de  tunnels zijn voor haar geweldige attributen om energie op kwijt te raken. Want per dag drie uur lopen en dan nog met het balletje gooien heeft nog niet als resultaat dat ze thuis uitgeput op de bank gaat liggen. In plaats daarvan duikt ze in de speeltjesmand om haar favoriete Latexkip tevoorschijn te halen. Tylo is ook een echte “waterrat” i.p.v. om de plassen heen te lopen zoals de andere honden doen, banjert ze er dwars doorheen en als er geen plassen voorradig zijn, drinkt ze met haar poten in de waterbak, geeft hetzelfde effect.

Ze is een heerlijke kroelkip, die als ze eenmaal moe is, het liefst lekker op je of tegen je aan gaat liggen slapen. Kortom, Tylo je bent geweldig.

Susan Boevé.

Coson’s Sabina, middenslag Schnauzer zwart

Sabina is voor haar baasje de geweldigste hond van de wereld. Zij gaat met haar voorpoten op de schoenen van de baas staan als ze voor moet komen, gaat graag achter de konijnen aan en heeft een hekel aan katten.    

Sabina

Dit is de manier van Sabina om voor  te komen; met haar poten op mijn voeten, zo dicht mogelijk bij me. De foto is gemaakt op haar favoriete plekje. Ze kan hier tussen de planken van de afscheiding door naar de kat van de buren kijken. Achter haar zie je het deurtje in de schutting; toegang naar haar grote vriend Pepper, de Kooiker. Als ik moet werken is Sabina altijd welkom bij de buren, waar wij natuurlijk heel erg blij mee zijn.

Willy Visser 

Czarna,  Dwergschnauzer zwart

Czarna doet graag de vaat, vooral roomijsschaaltjes. Ze gaat graag naar de Ardennen en houdt van koekjes eten. Teleurgesteld is ze als ze denkt naar de Ardennen te gaan en dat bij het openen van het portier van de auto blijkt dat ze in een winkelstraat is.

Czarna

Hallo Schnauzerliefhebbers, mijn naam is Czarna (spreek uit als Tsjarna).  Ik ben een zwart dwergschnauzerteefje en ik woon in België.   Vinden jullie mijn naam een beetje vreemd ?  Het is een Poolse naam en betekent ‘zwarte’.

Heel toepasselijk, vind je niet ?  Zo, nu weten jullie hoe ik eruit zie, hoe ik heet en waar ik woon.  En hoe ik mijn dagen doorbreng ? 

Ik mag niet klagen: veel wandelen, veel aandacht, veel knuffels, … ik heb het best getroffen, alleen dat eten, dat is veel te weinig.  Ik eet toch zoooo graag !  Daarom dat ik steeds goed oplet om te zien of ergens wat te krijgen valt.  Begrijp je nu waarom ik veel van de spelletjes op de doedag zo fijn vond ?  En de doedag heeft nog een prettig gevolg.  Mijn baas vond de agility-initiatie zo tof dat wij sinds kort ook naar de hondenschool gaan. Eerst moet ik er nog een gehoorzaamheidscursus volgen, maar dat is met mijn talent echt geen probleem.  Een Schnauzer is tenslotte alleen maar eens koppig om de spanning erin te houden voor z’n baas.  Daarna mogen we starten met de agility-cursus.  Joepie, ik kijk er nu al naar uit.  En wees dan maar voorbereid daar in Nederland, wanneer we volgend jaar weer aantreden ! 

Czarna (Bolek Zajac)