LOGEREN BIJ NOA EN JADA

Een tijdje terug vroeg een kennis of wij misschien een tijdje op een van haar dwergschnauzers wilde passen. Door omstandigheden kon zij hier een tijdje niet voor zorgen. Daar moest ik wel even over nadenken, want we hebben al twee hondjes en de oudste daarvan (Noa) is behoorlijk bezitterig als het op huis en haard aankomt. Bovendien drie honden uitlaten is ook meer werk, want drie hondjes lopen eerder door elkaars lijnen heen dan twee. En het gezegde waar mijn moeder het altijd over heeft “de derde man brengt ruzie an” spookte ook steeds door mijn hoofd. Aan de andere kant het ging om een logeerpartij van een paar maanden dus of het nou zwaar zou zijn of niet die paar maanden gaan ook wel weer om. Drie dwergschnauzers nemen nog steeds niet zoveel plaats in als bv. een duitse dog of een flinke Berner Sennenhond dus praktisch gezien kwam ik niet veel bezwaren tegen. Kortom, een aantal weken geleden in het Haloween-weekend arriveerde Cleo, enthousiast en zeer energiek.Noa heeft het de eerste dag een beetje zwaar gehad, want alles moest bewaakt worden en Cleo mocht vooral niet te enthousiast tegen ons doen, maar de nieuwsgierigheid won het toch.

Cleo rook natuurlijk anders en er werd al snel stiekem aan elkaar gesnuffeld. De eerste week werd Cleo nog wel genegeerd. Noa en Jada lagen demonstratief tegen elkaar op een stoel. Maar toen na een week Cleo ook los mocht lopen in het bos en op het strand, ontdekte vooral Jada dat samen rennen (en dat wil Cleo graag) heel erg leuk is. Dat schept toch een band. Ze liggen nu ook regelmatig met zijn drietjes tegen elkaar aan te slapen (is natuurlijk lekker warm) dus voor mijn gevoel is Cleo geaccepteerd. Het enige wat ik gedurende deze logeerpartij even niet meer doe is ze een kluif geven en spelen met ze met een speelgoedje. Dat gaat niet goed. Cleo had ergens achter een kast een oude kluif gevonden en was daar vrolijk aan begonnen te kluiven. Dat werd duidelijk niet geaccepteerd door Noa. En Jada heeft een favoriet piepbeest waar ze heel graag mee speelt het liefst samen met een van ons. Maar dan wil Cleo meedoen en dat resulteert dan ook in heftig grommen, grauwen, snauwen en happen naar elkaar. Dus tot Cleo weer naar haar baasje teruggaat, gaan de favoriete speeltjes in de kast. Verder probeer ik mij zo goed mogelijk de artikelen te herinneren die gingen over het leven van honden in een roedel en dan natuurlijk hoe de leider (in ons geval wil ik dat toch wel zijn) zich hoort te gedragen. Dus ik doe mijn best consequent te zijn, ga het eerste een ruimte in en negeer ze soms opzettelijk als ze om aandacht zeuren. Tot nu toe gaat alles goed. Als Cleo weer naar huis gaat, denk ik dat we haar best wel zullen missen.

Annemarie Souwer