Tante Lutske?

Al een aantal maanden geleden (laat ik zeggen midden december, lang, lang geleden in 2005), namen mijn moeder, broertje en ik met een knuffel afscheid van Lutske. We zouden voor de eerste keer zonder haar naar Quilate gaan. Daar logeert Lutske als wij met vakantie zijn en andersom komt die witte dwergschnauzer een paar keer per jaar bij ons. Zo is ze een vriendinnetje van Lutske geworden.

Witte pups!

De reden van ons bezoek was onze nieuwsgierigheid naar de drie pups, waar Quilate eind november van was bevallen. Het waren alle drie reutjes, kerngezond en pas een paar weken oud. De baasjes van Quilate, Anneke en Lo, hadden haar uit Spanje gehaald om een nestje te krijgen samen met hun witte reu. De eerste twee keer dat ze loops was, logeerde Quilate bij ons, omdat ze thuis anders gescheiden van de andere schnauzers moest blijven. En nu was het dan zover: ze had een eigen nestje! We hadden de afgelopen weken bijna elke dag nieuwe foto’s gekregen per e-mail en helemaal meegeleefd met hun geboorte en hun eerste dagen.
‘Hallo! Hier is tante...’

Om niet te ver af te dwalen van het verhaal; toen we aankwamen bij Anneke en Lo waren we nog nieuwsgieriger en benieuwder hoe ze eruit zouden zien. We kwamen binnen en kregen wat te drinken.

Toen we bij de pups gingen kijken, lagen daar drie kleine witte dreumels tegen hun slapende moeder aan. Het waren al echte hondjes en het zag er heel lieflijk uit. Pasgeboren wezentjes die de wereld nog moesten gaan ontdekken. Langzaam werden ze wakker door het toekijkende ‘publiek’.

Quilate was erg blij ons weer te zien. Lutske kon er niet bij zijn omdat de pups nog niet waren ingeënt. Zou Quilate graag haar pups aan Lutske hebben laten zien? Dan zou Lutske misschien een soort tante-gevoel krijgen. Net als bij mensen. Die zeggen dan: ‘Hallo Lutske! Hier is tante...’

Gek eigenlijk, om zo tegen honden te praten. Maar als je daar die kleintjes zag spelen en gek doen, dan heb je zin om ook zo tegen hun te praten.

Hoopje wit

De hondjes konden net lopen. Op tafel ging een beetje moeilijk, het was uitglijden en weer opstaan. Na wat gespeel en wat foto’s begonnen ze weer moe te worden. Als pup slapen ze natuurlijk het grootste deel van de dag.

Ons bezoek was een hele uitputting voor hen geweest. Zo lief was het dat Quilate toestond, dat de pups bij ons op schoot in slaap vielen. Daarna hebben we ze weer zachtjes teruggelegd in hun nest. Daar dronken ze nog wat bij mama en vielen langzaam weer in slaap, ze waren weer terug veranderd in een hoopje nauwelijks bewegend wit, dat zich weer afsloot van de wereld in een veilig warm nest.

Laura Brouwer (14 jaar)