Lutske gaat uit!

Tot een half jaar geleden belde ik iemand uit de buurt als ik langer dan een paar uur van huis was. Die haalde Lutske dan uit de bench, maakte met haar een uitgebreide wandeling langs de Vecht, en nam ons hondje mee naar zijn eigen huis tot ik weer terug was. Dit hoefde ik niet zo vaak te regelen, want ons jongste kind zat nog op de basisschool. Dus kwam er altijd tussen de middag iemand thuis om Lutske uit te laten en aandacht te geven. Maar dat is veranderd, nu Thomas naar de middelbare school is. Wat ook veranderde, is dat ik steeds vaker op pad ben om interviews af te nemen voor mijn werk als journalist/tekstschrijver. Om niet steeds dezelfde mensen om hulp te hoeven vragen, ging ik op zoek naar een professionele uitlaatservice.Een tijd terug had ik een briefje van een uitlaatservice zien hangen in de dierenwinkel. Helaas, toen ik ging kijken hing het er niet meer. Dan maar eens zoeken op internet. Na diverse startpagina’s zonder succes bekeken te hebben, zocht ik met Google op de trefwoorden uitlaatservice en Maarssen. Toen had ik meer succes: ik vond een verwijzing naar Banjer. De naam kwam me bekend voor en ik stuurde een e-mail om informatie op te vragen.

Al snel mailde Esther Fehlen terug. Ze legde uit dat ze de honden, maximaal acht, thuis afhaalt met een bus. Daarna rijdt ze naar het Panbos, Soesterduinen of de Hoorneboegse heide, of naar de Lek bij Vianen. Een paar uur loopt ze met de honden, en dan gaat iedereen weer in de bus terug. Ze verwacht dat de honden ingeënt en vlovrij zijn, en natuurlijk welopgevoed. Daar kunnen we makkelijk aan voldoen! Omdat ze een sleutel nodig heeft van ons huis en om uitgebreid met Lutske en haar baasjes kennis te maken, zou ze graag langskomen. Een paar dagen later zat ze bij ons op de bank. Hoewel, nu ga ik iets te snel. Eerst werd ze natuurlijk bij de voordeur begroet door Lutske, die altijd met haar neus vooraan staat als er wordt aangebeld (en dan hard gaat blaffen, daar moeten we toch ook eens iets aan doen). Nou, Esther rook helemaal goed, dat was wel duidelijk. Lutske kon maar niet stoppen met snuffelen en likken. Ik had natuurlijk allerlei vragen, die Esther uitgebreid beantwoordde. Dat ik niet op vaste dagen van Banjer gebruik wilde maken, bleek geen probleem. Een SMS-je sturen was de handigste manier om Lutske voor een dag aan te melden. We mochten ook de bus bekijken waarmee de honden worden vervoerd. Die heeft drie compartimenten en ook nog eens benches, plus ventilatie en airconditioning.

Direct achter de achterklep zit nog extra hekwerk, zodat de bus ergens kan staan met de klep open en de honden dan vrij zicht en frisse lucht hebben. Ook was er natuurlijk voldoende drinkwater ‘aan boord’.Begin september ging Lutske voor het eerst met Esther mee. Ik vond het wel heel spannend. Zou ze zich staande houden in de groep? Maar vooral: zou ze in de buurt blijven van Esther en niet kwijt raken op de heide? Lutske werd rond half twaalf bij ons opgehaald (daar was ik uiteraard niet bij) en ze vond vooral de bus wel eng, hoorde ik later. Esther had haar speciaal als eerste gehaald zodat ze niet meteen met al die honden in een besloten ruimte hoefde. Verder was alles heel goed gegaan, ze bleef steeds in de buurt en reageerde goed op haar naam als Esther haar riep. Tegen vijf uur werd ze weer thuisgebracht.Sindsdien gaat Lutske een paar keer per maand met Esther mee. Ik betrap me erop dat ik ’s avonds de neiging heb om aan Lutske te vragen: ‘En, hoe was het vandaag? Heb je een leuke dag gehad?