M + M = Max en Muppet

Sinds april zijn wij ook de gelukkige eigenaren van Max zijn zus: MUPPET!

Beide zijn zwarte schnauzers van de kennel Coson’s (1999) met een fantastisch karakter waar ze hier in Noorwegen echt van onder de indruk zijn. Max is intussen voor het eerst vader geworden en we zijn heel benieuwd wat de pups gaan doen natuurlijk, we houden u op de hoogte!

We hebben geen seconde spijt van de beslissing een tweede hond erbij te nemen, wat genieten we van die twee.

Eerst was Muppet wat timide maar dat is goed over. Max mag absoluut niet aan de speeltjes zitten en heeft hij de bal dan daagt ze hem constant uit met blaffen, door de voorpoten zakken en andere capriolen zodat hij reageert en het balletje laat vallen waar ze dan triomfantelijk mee aan de haal gaat.  Max kijkt dan eens om en denkt, het was leuk zolang het duurde!

Het is leuk de verschillen op te merken, zo is Max erg voorzichtig die zal zich nooit klem lopen, Mup daarentegen is net een dragonder en loopt gewoon alles omver.

Gaan we naar het bos dan mag Max ook niet voorbij madam komen anders raced ze er als een gek achteraan om hem de pas af te snijden. Max enige verweer is dat hij harder kan lopen. Hij maakt er eigenlijk geen probleem van dat doe je niet als jezelf respecterende reu, dan laat je de dame maar winnen.

Max is van jongs af aan dol op stokken en kan gerust de hele wandeling met een groot exemplaar rondlopen. Sinds de komst van Mup is dat rustig rondlopen met een stok ook van de baan. Zodra ze ziet dat hij er een gevonden heeft staat ze met opgericht hoofd te kijken wat hij aan het doen is en vliegt er dan als een furie op af om onder luid gegrom de stok af te pakken. Max geeft dat niet zomaar over dus rennen ze samen met de stok, als een stel ingespannen paarden, over de akker. Voor Mup is dat niet genoeg ze wil hem gewoon zelf hebben, is dat dan op den duur gelukt, dan vindt ze de stok eigenlijk helemaal niet zo interessant en laat hem ter plekke vallen waarop Max weer terugkeert naar zijn trofee en het spel weer van voren af aan begint.

In huis kunnen ze als van die puppy’s spelen en als een kluwen over elkaar heen rollen zodat je bijna niet ziet wie wat en waar is. Als ze dan ’s avonds tot rust komen liggen ze uitgeteld te genieten voor de kachel met zo nu en dan diepe zuchten en gelukzalig geknor. Voor wie het boek van Rien Poortvliet kent met die tekeningen die aangeven welke verschrikkelijke geuren ze kunnen verspreiden dan ziet u ons dus een beetje zitten.

Dan worden ze even weggestuurd terwijl wij wapperend met een krant de lucht weer klaren daarbij worden we bekeken door het hondenspul dat absoluut niet begrijpt waar die commotie voor nodig is.

Elke keer als ik thuis kom, of dat nu is na een paar uur of slechts een kwartier, wordt ik hartelijk en uitgebreid welkom geheten.

Inmiddels ligt er hier de eerste sneeuw (30cm) voor Muppet is dat de eerste kennismaking met echte sneeuw. Afgelopen maandag hadden we even een paar angstige uurtjes.  Ik liep met ze door het bos en ze liepen om me heen te springen en zo nu en dan gaan ze dan achter elkaar aanjagend door de struiken. Plotseling zie of hoor ik Muppet nergens meer en Max staat bij mij. Ik roepen en fluiten maar geen reactie. Ik stuur Max erachteraan. *Max, zoek Muppet’ !  Hij vliegt weg en komt na een paar minuten terug en kijkt me aan met een blik die zegt ‘Ik zie d’r nergens hoor’!

Ik heb Max toen aangelijnd en wij hebben zo’n 2 uur heen en weer gelopen, ik roepend en fluitend maar nee hoor ze kwam niet tevoorschijn.

Wij naar huis. Daar de politie gebeld en het hondenpension omdat daar vaak gevonden honden worden binnengebracht. Daarna wij weer het bos in maar ook dat weer zonder resultaat. Mertien kwam vroeger thuis van zijn werk en toen gingen we weer het bos in samen met Max. Ik belde aan bij een boerderij en vertelde dat ik een hond kwijt was. Een lichtpuntje! Zij had een hond achter een rådyr (ree) zien aanrennen, had geprobeerd hem te roepen maar werd alleen wild aangekeken. Ze dacht dat het een tekkel was, dat kwam natuurlijk door de 30cm sneeuw. Zij vertelde nog dat zij haar hond niet meer los laat lopen (een spaniel) omdat er wolven zijn gesignaleerd. Daar werd ik ook niet zo vrolijk van natuurlijk. Wij zijn toen gereden in de richting die zij ons wees en hebben daar ook bij een boerderij aangebeld maar die hadden niets gezien maar konden mij wel vertellen dat ze 2 weken geleden een wolf hadden zien lopen op een heuvel een eindje verder. O help! Mertien is toen een oude weg gaan lopen langs het bos en door de akkers. Hij roepen natuurlijk en plotseling hoorde hij een piep terug en hij liep op het geluid af. Het was inmiddels helemaal donker (17.00u) maar gelukkig had hij een zaklamp meegenomen. Daar kwam ze aan hoor, helemaal versleten natuurlijk en ze had een plekje gevonden onder een tractor die op het veld stond.

Eenmaal weer thuis is ze gaan liggen en we hebben haar niet meer gehoord. We waren natuurlijk dolblij dat ze weer terug was want ik zag al wat minder fraaie beelden in mijn hoofd.

Voorlopig gaat madam aan de lange lijn ook al omdat met de sneeuw de reeen niet goed kunnen wegkomen en er dan een regel in werking treedt dat honden moeten zijn aangelijnd. Hier is weer duidelijk een verschil tussen Max en Muppet, terwijl Max mij altijd in de gaten houdt gaat tuttefrut fijn op onderzoek uit zonder zich om ons te bekommeren, een ondernemend typje dus.

Dit was even een update uit het Noorden. Wij wensen u een gezellige decembermaand en een voorspoedig en gezond 2005 !

Nel den Hartog-Boer