Op naar het Noorden

Het was 8 oktober 10.00 vroeg in de ochtend. Het zou volgens de weersvoorspellingen een uitzonderlijk mooie najaarsdag worden met hoge temperaturen en veel zon. Dus echt weer voor een stevige (schnauzer)wandeling. Dit keer zouden we met de schnauzervereniging gaan wandelen in het Kuinderbos te Kuinre. Het Kuinderbos ligt, voor de mensen die er nog nooit zijn geweest, in de Noordoostpolder ten Oosten van Bant (Flevoland).

In het schnauzerblad was aangegeven dat de honden los mochten lopen en dat door de beheerders van het bos er een 'natte neuzen'-route had uitgezet. Spannend dat zeker, daar het de eerste keer zou zijn dat onze Flower (een iets te dominante dwergschnauzer van bijna 6 maanden) in een grote groep vreemde schnauzers zou gaan meelopen en dan ook nog eens niet aangelijnd.

Niet al te lang nadat wij waren gearriveerd bij restaurant De Wipkip kwamen de eerste schnauzers met hun bazen er al aan voor de wandeling. Onze Flower wilde gelijk de baas spelen en dook op de eerste de beste kwispelende dwerg, die op haar afkwam.

Na wat gegrom heen en weer was het duidelijk wie de baas zou moeten zijn volgens Flower. Echter dit bleek niet het geval. Uiteindelijk lukte het geen van tweeën om de baas te spelen en bleven ze elkaar al grommend aankijken met een blik van verroer je niet want anders….!

Na het nuttigen van een kopje koffie en overheerlijke noten appeltaart gingen we van start. Eerst een drukke weg over en dan………. los dacht Flower. Nou het baasje dacht daar heel anders over. Eerst nog maar eens zien hoe ze zou reageren op de groep en op haar omgeving. Op een gegeven moment leek de kust veilig Flower was al wat gewend aan de andere wandelaars met hun schnauzer en de kust leek veilig dus…… toch maar eens kijken hoe Flower zou reageren als ik haar los zou laten.

In gedachte zag ik Flower al met een noodtrein vaart op de ander schnauzers afstuiven om daarna of ruzie te maken of om tezamen met haar nieuwe speelkameraadjes het bos in te duiken. Echter niets bleek minder waar te zijn. Flower bleef keurig naast mij lopen en liet mij geen seconde uit het oog. Af en toe speelde ze met een ander soortgenootje echter telkens hield zij mij nauwlettend in het oog.

Eenmaal terug bij het vertrekpunt begon het hele ritueel weer opnieuw. Ondanks de lange wandeling (circa 1 ˝ uur) was Flower nog niet zo moe om toch maar weer eens te kijken wie de sterkste zou zijn. Helaas de andere schnauzer dacht er precies zo over. Uiteindelijk bleef de strijd onbeslist en gingen wij voldaan (Flower in een diepe slaap) op weg na huis.

Flower en zijn metgezel