“ Schnauzer bezigheden”

Wij, Anthony en Patricia van de Burgt, hebben samen drie Dwergschnauzers. Debbie, een zwart teefje van 11,5 jaar, King, een zwart/zilver reu van bijna 4 jaar en Jim, een peper en zout reu van bijna 3 jaar. We hebben ontdekt dat je ondanks het kleine formaat veel met ze kunt doen in de verschillende takken van de hondensport. Je hebt heel veel geduld nodig, een groot doorzettingsvermogen en je moet niet bang zijn om uitgelachen te worden, want je hebt tenslotte een Schnauzer.

Ik ben destijds met King begonnen bij KC de Kempen met puppie training. Anthony lachte mij uit, omdat ik met zo’n klein hondje ging trainen. Maar goed, ik liet mezelf dus niet kennen en ging vrolijk verder. King heeft me regelmatig voor schut gezet wanneer hij als een speer over het veld heen sjeesde naar een groep andere honden, wat hem toch echt leuker leek. Tja, kwaad worden heeft geen zin, gewoon net doen of je neus bloed en blijven roepen. Als hij uiteindelijk toch komt, beloon hem dan heel uitbundig. Hij heeft tenslotte toch gedaan wat jij hem vroeg! Veel mensen gaan hier de fout mee in en worden boos omdat de hond niet snel genoeg naar hun zin komt. Maar je weet op zo’n moment dat je een Schnauzer hebt!

Daarna ging ik met King naar de ringtraining, omdat ik met hem eens een show wilde gaan bezoeken. De eerste show was een clubmatch bij KC Waalwijk. Ik vond het maar wat eng, maar goed, hij werd 2^e achter een hond van Jan Nouwen. Nathalie van Luttervelt heeft mij heel veel geleerd op het gebied van een Schnauzer knippen en show-klaar maken. Ze ging dan ook, vooral in het begin, steeds met mij en Anthony mee naar shows.

Inmiddels was ik van de puppies naar de nieuwelingen (vervolgcursus) gegaan en daar ging het goed met King. Toen heeft Anthony het van mij over genomen en is aan de EG (elementaire gehoorzaamheid) cursus begonnen. Ofwel, hij kreeg ook de smaak te pakken. Na een half jaar trainen mocht King op examen. King slaagde in oktober 2001 met 74 punten en kreeg zijn eerste diploma. Bij KC de Kempen vonden ze het toch een hele prestatie en “dat met een Schnauzer”, werd er toch maar bij verteld.

Anthony deelde mijn enthousiasme omdat hij had kennisgemaakt met het behendigheidsspel. Dus die twee gingen vol goede moed van start.Anthony zal hier verderop meer over schrijven.

Met Jim heb ik de puppie-training, de nieuwelingen-training en ringtraining doorlopen. Jim is een heel ander type hondje. Hij voldoet meer aan de rasstandaard, is ook wat kleiner en compacter dan King en is een echte werker. King was in het gehoorzaamheids gedeelte vaak wat slordig en Jim is juist het tegenovergestelde. 

Met Jim naar de show gaan, was ook een hele ervaring. Zo mooi als ie op de ringtraining liep, zo’n dondersteen was ie in de ring op de shows.

Maar toch kreeg ik wel de indruk, na diverse shows, dat de keurmeesters wel door zijn super macho gedrag heenkeken. Met Jim naar de show gaan, betekende ook wel eens winnen en vaak 2^e worden (res. CAC) achter de grote fokkers. Dat was een volkomen nieuwe ervaring voor mij.

Ondertussen ging ik met Jim verder in de EG training. Na een half jaar trainen was het voor mij en Jim zover, het examen. Jim slaagde in oktober 2002 met 78 punten. Ik zag het niet zitten om met Jim behendigheid te gaan doen en besloot GG1 training met hem te gaan volgen.

Jim blijkt achteraf nog de enige uit de groep te zijn die nog traint. De rest (inclusief instructeur) is afgehaakt. Dus door naar een andere groep. Ze moeten allemaal lachen om mijn kleine fanatieke Jim. De instructeur die we nu hebben vind het wel leuk, dat hij een Dwergschnauzer en baasje zo ver heeft weten te krijgen, dat we april 2004 klaar zijn voor ons examen. Als Jim slaagt voor het GG1 examen ga ik met hem landelijk aan wedstrijden meedoen. Ik heb heel veel en langdurig met heel veel kaas en andere lekkernijen moeten oefenen. Mijn geduld is zwaar op de proef gesteld en ik heb me vaak geërgerd maar nu ben ik er blij om. Jim gaat als een speer en is dolenthousiast als ie in de auto zit richting KC de Kempen.

Je krijgt door het trainen ook een hele hechte band met je hond. Hij weet precies als ik kaas sta te snijden en mijn “ train” schoenen aan heb, wat de bedoeling is. Doordat de band tussen mij en Jim zo close is, heeft hij heel duidelijk gemerkt dat er iets met het vrouwtje aan de hand is. Ik ben namelijk zwanger. Jim heeft sinds die tijd erge drang mij te beschermen. Ook heeft hij in de aanstaande babykamer zijn “spoortjes” al uitgezet. Er mag geen vreemde reu in de buurt komen en handlen op een show is daardoor voor mij onmogelijk geworden. Gelukkig zijn er ook echte vrienden in schnauzerland die je toch willen helpen. Aan de hand van Joop Oosten is Jim in Eindhoven op de show Nederlands Kampioen geworden. Ik sprong een gat in de lucht, eindelijk……..

We hadden al zo vaak net langs het potje gepiest en hij had echt nog maar 1 punt nodig. En nu was het moment dan daar.  In de eindkeuring werd hij ook nog eens 5^e van groep 2. Dan kan je dag toch niet meer stuk?

Patricia.

Ik ben met King begonnen aan de behendigheid direct na het EG examen. Na de eerste paar lessen was al snel duidelijk dat King geen angst had voor hoge obstakels of tunnels waarvan hij geen uitgang zag.

Als eerste heb ik voor mezelf maar een paar stevige stappers gekocht, omdat ik anders door het enthousiasme van King hem moeilijk bij kon houden op het toch vaak natte trainingsveld.

Met veel tijd, snoep en geduld heb ik King stuk voor stuk kennis laten maken met alle onderdelen van de behendigheid o.a. de slurf, tunnel, kattenloop, wip-wap, hoogtesprongen, de schutting, paaltjes en de tafel. De paaltjes zijn 12 paaltjes die achter elkaar staan en waar je hondje tussen door moet slalommen. Daar heb ik thuis in de tuin de meeste tijd aan gespendeerd. In het begin stonden de paaltjes 6 aan 6 en liet ik King ertussen door lopen. De paaltjes zette ik steeds dichter bij elkaar en zo is King gewend geraakt om dicht langs paaltjes heen te lopen. Op de hondenclub hebben ze een speciaal systeem om de hond te laten slalommen (channel wire).

Het is me na een klein jaar, met veel kaas, gelukt om King dat te leren. Toen King dat onder de knie had (en ik trouwens ook), zijn we aan de  eerste wedstrijd begonnen. Met een groepje afgevaardigden van KC de Kempen, waar ik als enige met een Dwergschnauzer train, zijn we naar Venlo gegaan. Op de wedstrijden heb je 3 onderdelen, namelijk het spel, het vaste parcours (om licentie punten te vergaren) en de jumping.

De honden zijn ook verdeeld in een aantal categorieën: nl. small, medium en large. Door de afmeting van King (36,5 cm) heb ik de pech dat ik bij de midi’s moet lopen.

King is daar bijna altijd de kleinste en daarom moet hij hard werken, wat hij overigens heel graag doet (voor kaas).

Mijn eerste wedstrijd liep ik dus bij de A medium. King presteerde die dag erg goed en wist tijdens het vaste parcours zijn U-tje voor zijn licentie te scoren. Mijn instructrice was haast net zo trots als ikzelf, dat ik na een jaar trainen met King dit met hem had weten te scoren.

Vanwege het slechte weer (onweer en regen) heb ik die dag de rest niet kunnen lopen. Op de andere wedstrijden merk ik, dat ikzelf nogal zenuwachtig ben tijdens het vaste parcours. King reageert (zoals het hoort) op mij en gaat daardoor wel eens de fout in. Op de onderdelen Spel en Jumping weet King vaak prijzen in de wacht te slepen. Ondanks zijn “mini” formaat bij de midi’s doet zijn snelheid niet onder voor de grotere midi’s.

Ik kan iedereen aanraden om met zijn Dwergschnauzer behendigheid te gaan lopen. Ze zijn er naar mijn mening heel geschikt voor en ook erg wendbaar. Je hebt tijdens de training veel geduld en tijd nodig, maar als ze het spelletje eenmaal doorhebben is behendigheid naar mijn mening het leukste voor baas en hond.

Anthony.