Snoet’s nieuwjaarswandeling, 23 januari 2005

Na een poosje tervergeefs naar “de Cantharel” gezocht te hebben, bereikten we ‘Het Leesten.’

Voor ons ‘westerlingen’ is een bezoek aan het bos al een bijzondere ervaring, maar zeker voor Snoet. Terwijl we in een stralend zonnetje wachtten tot de groep compleet was, leek hij even van plan te zijn iedere boom te willen bewateren.

Na een kop koffie en een flinke appelpunt trok de groep, onder aanvoering van Chris, het bos in. Heel even zagen we door de Schnauzers het bos niet meer. Opgewonden liepen de honden links en rechts om ons heen. Aanvankelijk hoorden we nog wat baasjes hun honden roepen, maar algauw kon je het vertrouwen zien groeien dat de honden wel in de groep zouden blijven.

Dit vertrouwen begon bij ons een beetje te slinken zodra we het eerste hek gepasseerd waren. Vanuit het midden van de groep meende ik steeds, voorin of wel achteraan, een glimp van mijn hondje op te vangen maar op die afstand leken toch wel veel hondjes op de mijne. Toen de eerste vermissing gemeld werd door Bart en Rosella, de baasjes van Boris, groeide de ongerustheid. Inmiddels achteraan de groep lopend, bevestigde een telefoontje met Chris (vooraan in de groep) het angstige vermoeden dat Snoet kennelijk een kortere weg door het bos gevonden had.

Met enige zorg, zelf niet te verdwalen, liepen we (Marjo in looppas) de gevolgde route terug. Op al ons roepen en fluiten bleef het ijselijk stil. De door ons aangesproken wandelaars en fietsers konden ons niet gerust stellen.

We zagen door de bomen geen Schnauzer meer. De telefoon bracht uiteindelijk uitkomst. Bart had zijn hond Boris gevonden en bij hem in de buurt Snoet aangetroffen. Na over een hek geklommen te zijn had hij met de nodige overredingskracht Snoet zover gekregen mee te gaan naar het cafetaria waar wij ons dolgelukkig konden herenigen.

Vele telefoontjes later (met Chris) konden we ons weer bij de groep aansluiten. Snoet, eerst nog aangelijnd maar later toch maar weer los, leek veel minder onder de indruk van het voorval dan wij. Tijdens de hervatte wandeling hebben we nog kunnen genieten van de mooie omgeving en de pret die de honden zichtbaar hadden.

Na een kop erwtensoep in het cafetaria en inmiddels van de schrik bekomen, was het weer tijd om terug naar het westen te gaan.

Voordat Snoet zich voldaan op de achterbank van de auto nestelde leek het heel even of hij wilde zeggen:

‘Dat was leuk hè, wat zullen we morgen eens gaan doen?’.

Snoet, Marjo & Wim