Pupjes kijken

Eind december gingen mijn dochter en ik pupjes kijken in Duitsland. Het was een flink stuk rijden, ruim drie uur, dus honden mee, drinken en belegde broodjes, en dekens (dat moet in Duitsland). Gelukkig had ik de dinsdag vóór oudjaar uitgezocht. Om tien uur vertrokken we, eerder hoeft niet, want dan zouden we bij Schiphol nog dik in de file zitten. Het ging allemaal voorspoedig, wegen schoon, niet teveel verkeer (veel mensen hadden vrij tussen Kerst en oudjaar). Van IJmuiden naar Zwolle, Hoogeveen, Emmen, en dan naar het Noorden naar Papenburg. En onderweg natuurlijk ook nog de honden even laten lopen. Iets meer dan drie uur deden we er over. In Duitsland scheen zelfs de zon! Een zeer hartelijke ontvangst stond ons te wachten. De vijf pupjes, 8,5 week oud, mochten in de tuin spelen. Hun vader, mijn Zoef, mocht met ze
kennismaken. Hij werd er helemaal zenuwachtig van; hij wist niet meer welke kant hij nou op moest kijken. Hij mocht wel loslopen, maar aangezien hij overal zijn luchtje moest uitzetten, heb ik dat maar niet gedaan. Dan zitten ze daar komende zomer niet alleen met een door kleine hondjes gestripte tuin maar ook nog met coniferen met allemaal bruine plekken. Dat kan je die mensen toch niet aandoen! Achterin de tuin stond een grote blokhut. Daarin een tafel voor de kinderen en een grote tafel met gezellige banken voor de volwassenen. Verschillende soorten taart en cake en grote potten thee stonden klaar. Later bleek dat er allerlei mensen kwamen om papa te zien, en om gezellig te kwekken. Ook de hondjes mochten in de blokhut. Ze hadden zelf een plekje uitgezocht waar ze wilden slapen, dus daar lag al een grote deken. Maar zo laat was het nog lang niet. Er werd nog gespeeld, ze zaten op schoot; ze werden door de kinderen vertroeteld. Het viel ons op dat de kinderen zo geweldig lief waren voor de puppies; ze tilden ze voorzichtig op, en als een pup liet merken weer weg te willen zetten ze ze net zo voorzichtig weer op de grond. Ze waren de dag ervoor door de dierenarts gechipt (dat gebeurt daar zo). Van de vereniging, die in Duitsland de papieren uitgeeft, kwam de Zuchtwart; die bekijkt de hondjes en in dit geval dus ook de vader, en maakt de papieren in orde. Mijn dochter maakte van alles foto's, door de drukte ben ik dat eigenlijk zelf een beetje vergeten. Je komt ogen en oren te kort en dan is het goed als je met zijn tweeën bent. Dan hoor en zie je toch veel meer. De Zuchtwart vond dat het "gut geklappt hat zusammen", dus daar was ik
wel blij om. Er zijn foto's gemaakt van alle hondjes "in stand", slapend, spelend. Bijna negentig bij elkaar! Leve het digitale tijdperk. Op de terugweg regende het af en toe, en we waren al gebeld dat het in het Westen glad kon worden. De geweldige Tomtom stuurde ons over Groningen. Wel bijna allemaal snelweg, maar een half uur langer onderweg! Maar we kwamen veilig thuis, moe en met moeie ogen van al het kijken. En wat een geluk dat we op dinsdag gingen, want op woensdag begon het te sneeuwen en dat is niet meer overgegaan. In ieder geval ben ik nu een beetje een trotse “oma”.